About the flock

Omdat we willen weten wat creatief bezig zijn met theater beweegt bij mensen, buiten de repetities en voorstellingen, vroegen we aan een aantal deelnemers van’ Rommelen met Romeo maar ook met Julia’ om te verwoorden wat het voor hen betekent om mee te werken aan een productie van Wild Schaap.

En dit wisten ze ons te vertellen:



Dat ik je kende was niet onbelangrijk. Ik had je naast de gewone repetities van Choeurs ook leren kennen bij de extra-repetities voor het afscheid van Alain en zijn equipe. Ik wist dat je ook met lichaamswerk bezig was en niet louter cerebraal. Ik vertrouw je.
‘Rommelen’ hield een uitdaging in. Het thema van R&J op zich maakte me niet veel uit. R&J is een platgewalst verhaal dat al in vele versies is uitgewerkt. Sterker, voor een ‘geseekspierde’ opvoering pas ik, ik kan dat trouwens niet. Het is de rit die we met andere deelnemers zouden rijden die me aantrok en ook hoe ik me zal inpassen in het geheel. Ik heb thuis en in de privésfeer genoeg ankers die mijn agenda bepalen, het is een klein wereldje waarin ik meer en meer draai.
Ook de optredens die eraan verbonden zijn hebben me niet over de streep getrokken maar ik ben niet ongevoelig voor resultaat, met gensters of zonder, en een beetje druk en de confrontatie met publiek maakt het niet vrijblijvend. Zo hoort het denk ik, we kunnen er zelf iets aan hebben we zijn niet alleen ‘zelf”.


Bedankt om jouw verwarde schaapjes weer in het gareel te brengen. Ik stuur jou bij deze ook de tekst door die ik voor jou geschreven heb.

“WILD SCHAAP” riep bij mij onmiddellijk het beeld op van iets warm, wolligs, knuffelbaar …maar vooral van iets vrij, ongebonden, speels, dartel, authentiek…
En dat is precies wat Pascale Pringels, theatermaakster en bezielster van dit project weet te creëren.
Op een ongeziene manier slaagt zij er in bij haar “flock” zoals ze ons lachend noem, een ongedwongen vrijheid naar boven te halen waaruit de eerlijkste en heerlijkste scènes groeien.
Alle ballast wordt van bij het begin overboord gegooid. Dat is ook de reden waarom een “kennismakingsritueel” onder de deelnemers  (ik ben weduwe, ongelukkig getrouwd, gelukkig gescheiden, 20 kinderen, al dan niet theaterervaring, werkloos, gezond, ziek…) overgeslaan wordt. Dit voelt niet aan als een gemis omdat we elkaar sowieso op een unieke manier “ontmoeten” tijdens het werkproces.
Al wat vast zit wordt losgemaakt. Spanningen, stress, muizenissen, complexen…worden te lijf gegaan met massagetechnieken, ontspanningsoefeningen en beweging. En geloof me, het werkt !
Vanuit dat “loslaten” ontluiken nieuwe, krachtige emoties die bruikbaar zijn voor de opbouw van het stuk.
Pascale vindt het heel belangrijk om vanuit je eigen kern te vertrekken en alzo iets geloofwaardigs neer te zetten, of het nu komisch of dramatisch is.
Zelf is zij een schitterende actrice en haar aanpak getuigt van een grote professionaliteit waarin ze ons graag laat delen. Zij heeft een grote voeling met de capaciteiten van elke deelnemer en weet die ten volle te gebruiken. Niemand hoeft te “vechten” voor zijn plekje, iedereen wordt gezien, gevoeld en gehoord. Hierdoor krijgt het artistieke ook een sociaal karakter.
Het is absoluut veel meer dan alleen maar samen theater maken. Deze manier van werken zet zoveel in beweging. Het verruimt je gedachten en je kijk op jezelf en anderen. Alsof je terug vanuit het kind in jezelf naar de wereld kan kijken.
Het overstijgt alle barrières en “schuifjes”. Mannen spelen zelfs vrouwen en omgekeerd. Er bestaan geen verschillen, geen culturen, geen achtergronden, alleen mensen.
Als we dit kunnen doortrekken naar onze samenleving dan zijn we er denk ik. Maar goed…
Voor mij in ieder geval schieten woorden te kort om te beschrijven wat het voor mij betekent om samen met “Wild Schaap” aan de schitterende voorstelling “Rommelen met Romeo, maar ook met Julia” te kunnen werken.
Zo helend, zo bevrijdend, zo de moeite waard.

Met veel liefde en dankbaarheid.


Rommelen met R&J
De doos van Pandora.
Uit het verborgene komen daar dan: het ongepolijste, de vergeten wildheid, het ongebreidelde zijn. Ontbolstering.

Stanley
De ontdekkingsreiziger in ons vindt de gevoelslussen die onze eigen verwaarloosde schiereilanden met elkaar blijvend zijn verbinden.

Schotbalken
Balken worden uit de tussenschotten gehaald en belemmerende muren worden gesloopt. Vergeten emoties sijpelen mondjesmaat binnen en het kind in ons kan weer spelen op het ritme van zijn eigen zijn.

Gereedschapskist
Ballast gaat overboord en je haalt uit de kist het gereedschap waar je het liefst van al mee werkt. Belemmeringen worden positieve eigenschappen. En plots dans je met je eigen barrières die je beste vrienden blijken te zijn.
Ne zanger is ne groep
Na de ontdekkingsreis naar de binnenkant van jezelf, gaat de tocht verder. Een lotgenoot, een kompaan, staat naast jou ook zichzelve te wezen en de ragfijne radertjes die ons allen verbinden, beginnen hun werk te doen. Tentakels slaan uit, voelsprieten voelen: het aftasten is begonnen.
Eerst jezelf kneden en daarna klaar voor het grote werk: als groep Shakespeare een hak zetten.

Alchemie
En de alchemie werkt, maakt goud.
Het water is véél te diep
Té diep bestaat niet meer: uit de diepte lonken Sirenen en de grote verleidingsdans wordt gedanst.

Ikjes
De ikjes zijn dan wijtjes in een lange lange sliert van puzzelstukken die mekaar vinden en dan elkaar weer loslaten om te worden wat worden moet.

Orlando furioso
Meer dan wijtjes en ikjes: van sluimerend vuur tot Orlando furioso die inpalmt en meesleurt en meesleept tot daar is: het naakte frêle zijn.

Overslaande vonk
In de ban van het eigenzinnige kwetsbare. Het zoekende raakt zielen en vindt zijn weg tot diep in ons aller harten.


’n zelfintervieuw.
V: Welk soort theater spelen jullie?
A: Je begint meteen met de moeilijkste vraag. Volgens mij maken wij een soort theater van het ongeveinsde. We doen niet alsof we Romeo of Julia zijn, we spelen zoals kleuters “juf in de klas” spelen of “mama en papa”. We spelen in volle ernst. Omdat we hier en nu niets anders hoeven te doen dan te spelen. We hoeven geen prestatie neer te zetten, geen succes te oogsten, te scoren. We spelen voor 100% en meer moet dat niet zijn. We vechten zoals vroeger op de speelplaats, met volle kracht, met ons volle verstand, proper. En er vallen geen gewonden. We zorgen goed voor elkaar. We supporteren voor iedereen die zich smijt. Het is gezond, het verfrist de kop.

V: Theater waar je zelf beter van wordt?
A: Oei, dat klinkt nogal melig. Nee, we gebruiken theater maken niet om iets anders te bereiken. We doen dit omdat we graag spelen. Vergelijk het met een fietsfanaat. Die fietst omdat het zijn lust en zijn leven is, dat hij ook nog overtollige kilo’s verliest is leuk meegenomen. Maar ok, ik begrijp wel wat je bedoelt. Iedereen heeft zijn problemen in het leven, ze zitten in je rugzak. Maar we maken hier geen stuk over die problemen. Als je op scène staat, heb je nog altijd je rugzak aan, we gaan dat niet verdoezelen, maar we gaan ook niet alles uit de zak halen en op scène etaleren. We amuseren ons vooral, maar het is ook hard werken. Je moet van alles achterwege laten om weer te kunnen spelen als een kind. Vergelijk het met beeldhouwen, dat is ook simpel. Het beeld dat je wil maken, zit al in de ruwe steen, je hoeft alleen maar weg te kappen wat je niet nodig hebt. Simpel toch?

V: Romeo en Julia zijn verliefde pubers, maar jullie hebben allemaal wat meer jaren op de teller staan. Toeval?
A: Waarschijnlijk niet. Er was geen selectie, maar achteraf gezien denk ik dat we toch een en ander gemeen hebben met elkaar. Leef-tijd bijvoorbeeld. We hebben allemaal al een beetje geleefd, al een keer onze kleren gescheurd aan de maatschappij of aan het lot. Het voordeel daarvan is dat je heel blij kan zijn met de dingen die wel lukken, dat zijn cadeaus. Zo’n jong springertje zou waarschijnlijk moeilijker aarden bij ons. Maar er is ook veel waarin we niet op elkaar lijken: muzikaal talent, taal en natuurlijk het verschil tussen vrouwen en mannen. Dat is onverslijtbaar.

V: Hoe trouw volgen jullie Shakespeare?
A: De kern van het verhaal behouden we en we respecteren ook de betekenis van het stuk. Maar je hoort weinig van de originele tekst. Bij ons is de beweging het vertrekpunt. en die heeft een andere logica. Dus misschien denk je in het begin dat we chaos creëren. Stop dan even met denken en kijk. Laat de beelden ongefilterd binnenstromen en kijk wat het doet met jou. We spelen wel degelijk Shakespeare, maar het is zeker geen academische Shakespeare.


Rommelen met Romeo en Julia is voor mij :
-ontdekking van de tekst, de taal en het ritme van het oorspronkelijke verhaal van Shakespeare.
-zoeken, onderzoeken en ontdekken van mogelijkheden en beperkingen van lichaam/ beweging/emotie/ stem/ritme/ klank/energie
-leren vertalen van taal/ritme/klank/emotie/vorm van verhaal van r+j in beweging gebruik makend van heel mijn lijf
-mijn plaats zoeken en innemen in de groep en op het podium
-spiegel/confrontatie met eigen (voor)oordelen en ‘eigen-aardigheden’ en die van de anderen in de groep
-mogelijkheid om te leren door uit te proberen, te kijken naar hoe anderen omgaan met een zelfde opdracht. Voor mij is het een enorme verrijking om te zien en te ervaren hoe anderen te werk gaan. Er Zijn zoveel mogelijkheden als er mensen zijn om iets uit te drukken. Er is niet een juiste manier.
Voor mij voelt deze groep intussen veilig genoeg om zelf dingen uit te proberen, te ervaren wat lukt en wat niet
Een fijne en zorgzame groep, een echte verrijking, elk met eigen creativiteit en eigenheid.
-leren dat fouten maken mag, dat niet alles perfect moet zijn… Als ik niet probeer, niet het risico loop fouten te maken of mislukken, kan ik ook niets leren. En hier is echt wel veel nieuw voor mij.

– begeleiding door Pascale Pringels, door jou dus met een tomeloos enthousiasme en energie, een onvoorstelbare fantasie en verbeelding.
Je zegt waar het op staat, eerlijk en duidelijk. Als het goed is , ben je heel enthousiast. Lijkt het nergens op, dan is de kritiek duidelijk en een aanmoediging om verder te zoeken. Het is soms wel even slikken.
-uitgedaagd worden om het veilige en gekende los te laten en de stap naar het onbekende te wagen. Ik heb af en toe een duw nodig om de stap te durven zetten die ik alleen niet zou durven
-uitgedaagd worden om uit te proberen tot wat ik niet wist dat ik dat ik dat in me had of zou kunnen
Dus, zeker niet stoppen met uitdagen, zelfs al schrik ik of stribbel ik tegen. Ik wil graag proberen en uitzoeken.
Mijn grote uitdaging hierbij is om mijn grenzen (energie) te respecteren en dat blijft moeilijk. Meestal wil ik meer dan ik kan
-Het idee op een podium te staan samen met de anderen in juli blijft vreeeeeselijk moeilijk, ik weet niet hoe dat zal zijn, maar de angst is wat kleiner (zo een mm ongeveer). Ik heb me intussen wel verzoend met het idee. En ik heb echt de wil om er te staan! Het is nu meer theater (leren acteren) en minder onderzoek naar beweging dan die workshop vorig jaar en dat mis ik wel .

Samengevat : rommelen samen met de andere romeo’s en julia’s is verwondering, spelen, leven, een boeiend avontuur… en maakt mij gelukkig.