Mijn nieuwste liefde in het theater is verzen schrijven. Als je een toneeltekst schrijft in verzen dan verschuif je het stuk ook naar een ander kader, een beetje voorbij het dagdagelijkse. De tekst ‘hangt hoger’, hij draagt verder, graaft dieper.  Het metrum en het rijm stellen hun eisen en dwingen me om anders te denken. Op die manier heb ik ‘Antigone’ van Jean Anouilh vertaald. Mijn tweede worp is ‘Vreemde Vogels’ naar Aristophanes een veel vrijere en luchtige bewerking met hier en daar toch wat angels.

Schrijven was niet mijn eerste liefde in het theater, kijken kwam eerst. Dat doe ik liefst van op de eerste rij, want daar kan je als toeschouwer ook iets geven aan de spelers. Bij mijn eerste stuk – als kind van 8 – zat ik ook vooraan. Ik was vooral onder de indruk van de andere toeschouwers. Naast me zat een man ritmisch naar voor en naar achter te buigen, een paar rijen achter ons kreunde een ander goedmoedig zolang het stuk duurde. Af en toe sneed een kreet door de zaal die ik niet in verband kon brengen met het naturalistisch drama op scène. Ik heb later nooit meer zo goed de absurditeit in het theater ervaren als die eerste keer eind jaren zestig in een achterafzaaltje van een Franse psychiatrische kliniek.

Als kind speelden we de mis. De ene week een trouwmis en de andere een begrafenis. Ik was het lijk, want mijn neven waren misdienaren en kenden de rituelen en de gebeden van buiten. Als speler ben ik dus bescheiden begonnen en eigenlijk ben ik het nog altijd een beetje. Nog maar enkele maanden geleden ervoer ik voor het eerst enige wellust toen het publiek aan mijn lippen hing. Het lijkt me een gevaarlijke kant van acteren. Ik hou van repeteren, toch zoals wij dat bij Wild Schaap doen: niets in de handen, niets in de mouwen en je dan smijten. Sommigen mensen beklimmen Mount Everest en komen daar zichzelf tegen, anderen zoeken het bij een goeroe, maar geef mij maar een veilig repetitielokaal en een regisseur die uitdaagt.

Sommige theatermensen beweren dat toneel in essentie een leugen is. Fout. Als je wil weten wat leugen is dan kijk je beter naar onze samenleving ( waarin we trouwens weinig “samen leven”). Op zijn best is theater “het leven zoals het zou moeten zijn“.

Steven Verdonck